Blog: Burn-out, had ik maar een gebroken been….

Veel psychosociale klachten zijn maar lastig te herleiden. Veelal wordt gedacht dat het aanstellerites is als je kampt met stress in je leven en daarbij emotionele (over)belasting. Het is ook lastig om deze belasting te herkennen en al helemaal om hiermee aan het werk te gaan. Vaak merk je de stress alleen in bepaalde situaties: op het werk, bij een bepaalde klant, thuis of elders. Door te vergelijken blijft het lastig om de signalen goed te herkennen, want: ‘waarom kan ik wel gewoon naar de stad en de sportschool, maar niet naar je werk?’. Een gebroken been is makkelijker. Het is zichtbaar dat je niets kan en ook in bijna alle situaties. Geen twijfel mogelijk!

Deze twijfel maakt of we nu wel of niet de keuze maken om aan het werk te gaan met onze emotionele overbelasting. Vaak wordt de keuze gemaakt om geen aandacht te geven aan je klachten, want dit is toch lastig te duiden. Doorgaan waar je mee bezig bent is het alternatief. Vaak komt de klap, een aantal maanden daarna, harder aan. Onzichtbare psychosociale problemen zijn verwarrend en daardoor slaat de twijfel vaak toe. Vragen die bij je op kunnen komen zijn: Doe ik nog wat ik wil? Wat maakt dat ik in mijn vrije tijd wel gewoon mijzelf kan zijn? Heb ik een andere keus dan? Zullen ‘ze’ mij wel begrijpen? Of, je houd jezelf een positieve spiegel voor: ‘ik doe toch waar ik voor opgeleid ben?’, ‘Ik doe toch wat ik leuk vind?’, ‘Ik hou zoveel van mijn werk/familie/vrienden! ‘.

Hoe kloppend deze bevindingen bij jezelf ook zijn, ze ondermijnen je emotionele overbelasting. Veelal peppen we onszelf op met ‘wat’ we aan het doen zijn. Kijk maar naar de vragen. De overbelasting geeft een antwoord op ‘hoe’ we met deze vragen omgaan. De signalen worden verwaarloosd en gekeken wordt naar de oppervlakte. Hierin nemen we mee wat we in ons leven geleerd hebben over verantwoordelijkheid nemen en de manier hoe je uiting geeft aan emotionele belasting. Ben je een aanpasser, of een durf je autonoom te zijn? Slik je vaak je woorden in, of durf je persoonlijk te reageren? Is verantwoordelijkheid nemen: de kiezen op elkaar en doorgaan, of signalen serieus nemen en daarnaar handelen?

Als je deze vragen leest, zijn ze een open deur. Diep in onszelf weten we prima wat we het liefst antwoorden op deze vragen. Echter blokkades zorgen er voor dat we anders kiezen. De vraag die steeds centraal staat is: ‘Doe ik wat ik wil en wil ik wat ik doe?’. Om daar antwoord op te kunnen geven zal een balans moeten komen tussen wat van jou gevraagd wordt, ofwel: de prioriteiten van de ander, en wat je zelf graag zou willen, ofwel: je eigen prioriteiten.

Schrijf deze prioriteiten eens op. Die van de ander en die van jezelf. Kijk eens of deze overeen komen. Het zal vast anders zijn dan een diagnose van een gebroken been……

Loop je vast? Blijf je in gedachten in cirkels wandelen? Bij Samen Op Kracht kunnen we je verder helpen om patronen en blokkades helder te krijgen en de balans terug te vinden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s